| 萬昌麗's profilewanchangliPhotosBlogLists |  Tools  Help |
เรื่องของ "อาหลัน"ค้างเรื่องไปจีนมานาน เพราะติดภาระกิจงานใหม่ที่ต้องทำและช่วงเวลาการบิ๊วซ์อารมณ์ที่ยาวนานนนนนนน
ใครจะไปรู้ว่าวันหนึ่ง(ในช่วงการทำงาน)จะมีอารมณ์และของขึ้นขึ้นมา.....
ความรู้สึกจึงกระเด้งย้อนกลับไปตอนอยู่เมืองจีน และนึกถึงใครบางคนขึ้นมา
ใช่แล้ว....
ผู้หญิงคนนั้น อ่า....
คนที่เข้ามาอ่านอย่าคิดว่าเป็ดจะพร่ำ(พล่าม)ถึงแต่ผู้ชายเป็นอย่างเดียว
กลับมาที่เรื่องต่อ
ผู้หญิงคนนั้น เธอชื่อ "อาหลัน" (รู้ชื่อแค่นี้อ่ะ แต่ก็รักนะ)
อาหลัน คือ ผู้หญิงวัยสามสิบกว่าๆ มีสามีหนึ่งและลูกอีกหนึ่ง
อาหลัน รูปร่างไม่สูงมากนัก แต่ขาวสวยตามสไตล์หมวยจีน
อาหลัน ให้ที่ซุกหัวนอนตอนอยู่จงซาน เมืองที่มารู้ภายหลังว่า เป็นเมืองเศรษฐกิจที่สำคัญเมืองหนึ่งของจีน เพราะอยู่ติดมาเก๊า
อาหลัน ทำฝันสลาย เพราะบ้านอาหลันอยู่บนตึกชั้น 7 ที่ไม่มีลิฟท์ (ปกติที่บ้านมี 2 ชั้น ยังไม่อยากจะเดินขึ้นเล แม่เจ้า...)
แต่บ้านอาหลันก็แอบไฮโซ มีความซิวิไลซ์อยู่บนบ้านอาหลันมากมาย จนอดไม่ได้ที่จะถ่ายรูปกลับมา
อาหลัน ทำให้เราเห็นถึงองค์ประกอบครอบครัวที่อบอุ่นที่สุดในโลก แล้วลูกชายก็น่ากินเป็นบ้า (อ่า...อ้ำ)
อาหลัน พาเที่ยวในเมืองจงซาน สุขสำราญบานหทัย
อาหลัน คอยให้อาหารเรายามที่เราโหยหิว (ไม่ใช่หมา...)
อาหลัน พูดภาษาจีนได้ฟังง่ายที่สุดในโลก
อาหลัน ทำให้การลาจากมากกว่าการจากลา
อาหลัน ส่งขึ้นรถไปกวางเจา แถมออกค่ารถให้อีก เงินไม่ใช่น้อยๆนะ ทำอย่างนี้เหมือนหยามกันชัดๆ ถ้ามาเมืองไทยต้องแก้แค้นด้วยการออกค่าโรงแรมให้ ว้าก...
งานเลี้ยงไม่มีวันไม่เลิกรา ในวัดวาก็ยังต้องมีงานบวช (เกี่ยวไรกันฟะ) แต่ก็นั่นแหละการเขียนเรื่องราวใครสักคนให้พออ่านแล้วขำๆ คลายคิดถึง ไม่จำเป็นต้องยืดยาวมากนัก เรายังขี้เกียจอ่านแล้วใครจะมาอ่านของเรา แต่เมื่อคุณอ่านมาถึงบรรทัดนี้ คุณก็หลงกลเราเข้าให้แล้วล่ะ
รู้นะว่าเธอก็ยังคิดถึงฉันอยู่
ยกเว้นอาหลัน ที่เธอจะยังไม่สามารถรับรู้ความลับที่อยู่ในใจฉันต่อไป
จนกว่าจะถึงวัน
วันที่เธอเรียนภาษาไทย แหง่ว...
Comments (1)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://xiaozhu1981.spaces.live.com/blog/cns!C1BE7E85C970B4C8!771.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
